Organizacja merytemów

Badania wzrostu merystemu

W badaniach tych zwrócono główną uwagę na aktywność merystemu. Dane uzyskane poprzez liczenie mitoz, badania cytologiczne i histochemiczne oraz badania ultrastruktury merystemu posłużyły do sformułowania teorii, że strefa dystalną merystemu wierzchołkowego w okresie wzrostu wegetatywnego jest względnie mało aktywna, a rzeczywiście inicjalną strefą jest strefa peryferyczna, w której powstają zawiązki liści. Strefie dystalnej nadano nazwę merystemu oczekującego (merisieme d'allente), ponieważ sądzono, że strefa ta "oczekuje" na zmianę stanu wegetatywnego w re-produktywny przed podjęciem merystematycznej aktywności. Strefę peryferyczna określono jako pierścień inicjalny (anneau initial), a strefę wewnętrzną - jako merystem rdzeniowy (merisleme medullaiie). Koncepcję nieaktywnej strefy dystalnej w merystemie wierzchołkowym pędów roślin okrytonasiennych rozszerzono na rośliny nagonasienne (Came-fort, 1956, który nazwał strefę dystalną strefą apikalną), na niższe rośliny naczyniowe (Buvat, 19555) oraz na korzenie (Buvat i Geneves, 1951; Buvat i Liard, 1953).