Centralna cześć wierzchołka
Znajduje się ona w centralnej części wierzchołka i zwykle po przemijającym wzmożeniu aktywności me-rystematycznej przekształca się w rdzeń. Druga - strefa peryferyczna, czyli strefa zewnętrzna - otacza pozostałe strefy. W literaturze botanicznej strefa peryferyczna nazywana jest również merystemem "flankowym" (skrzydłowym), co wynika z tendencji do opisywania struktur w dwóch wymiarach tak, jak je' widać na przekrojach. Strefa peryferyczna wykazuje najwięcej cech merystematycz-nych ze wszystkich trzech stref; ma ona najgęstsze protoplasty oraz komórki o najmniejszych wymiarach. Można więc ją opisać jako eumerystem (str. 114). W niej powstają związki liści i prokambium, jak również podstawowa tkanka kory. Strefa wewnętrzna stosunkowo wcześnie ujawnia swoje przeznaczenie - różnicowanie się w zwakuolizowany rdzeń - dzięki temu, że jest pod względem cytologicznym mniej gęsta niż strefa zewnętrzna. Zależnie od sposobu wzrostu pędu, szczególnie od stopnia wydłużania się przyszłych międzywęźli, strefa wewnętrzna przyjmuje mniej lub bardziej wyraźne cechy merystemu słupowego.
Podobne strony: sklep internetowy Organizacja merytemów i nie tylko.