Teoria tuniki i korpusu
Jak już wspomniano, teoria tuniki i korpusu została opracowana dla roślin okrytonasiennych. Okazało się, że jest mało przydatna do scharakteryzowania merystemu wierzchołkowego nagonasien-nych (Foster, 1941, 1949; Johnson, 1951). Wierzchołki pędu tylko u nielicznych nagonasiennych mają niezależnie rozwijającą się warstwę, którą można by określić jako tunikę; u innych nagonasiennych komórki zewnętrznej warstwy dzielą się peryklinalnie, wskutek czego warstwa ta jest związana ontogenetycznie z tkanką leżącą niżej. Badania nad wierzchołkami nagonasiennych zapoczątkowane przez Fostera (1941) doprowadziły do stwierdzenia w nich strefowego zróżnicowania przejawiającego się nie tylko w płaszczyznach podziałów, ale także w cytologicznym i histologicznym zróżnicowaniu oraz w różnym stopniu merystematycznej aktywności składowych kompleksów komórkowych (rys. 5.3 i 5.4; tabl. 17A). Podobną cytohistologiczną strefowość obserwowano potem u wielu okrytonasiennych (Clowes, 1961o).
Podobne strony: Kalosze gotowe projekty domów łapki do garnków Organizacja merytemów i nie tylko.